Łubin na ziarno sieje się w Polsce najczęściej od połowy marca do początku kwietnia. Na południowym zachodzie można rozpocząć siew około 15 marca, w centrum od 20 marca, a na północy i wschodzie od 1 kwietnia. Gleba powinna mieć co najmniej 3°C i być dostatecznie wilgotna.
Terminy siewu łubinu w zależności od regionu
Dokładny termin zależy od przebiegu wiosny, obeschnięcia pola i możliwości wykorzystania wilgoci zgromadzonej po zimie. Podane daty oznaczają orientacyjny początek optymalnego okna siewu:
| Region Polski | Optymalny termin rozpoczęcia siewu |
|---|---|
| Polska południowo-zachodnia | od 15 marca |
| Polska centralna | od 20 marca |
| Polska północna i wschodnia | od 1 kwietnia |
Wczesny siew sprzyja wykorzystaniu wilgoci pozimowej i ogranicza ryzyko przesuszenia stanowiska. Jeżeli pole jest zbyt mokre, zaskorupione albo nierówno przygotowane, lepiej przesunąć zabieg, zwykle jednak nie więcej niż o około dwa tygodnie.
Kiedy przyspieszyć lub opóźnić siew?
Łubin znosi chłód na początku wegetacji, ale młode rośliny są narażone na uszkodzenia podczas silnych spadków temperatury. Nie należy siać bezpośrednio przed zapowiadanymi przymrozkami poniżej –7°C. Jednocześnie zbyt późny siew może oznaczać gorsze wschody, wysychanie gleby i większy stres termiczny.
Przed wjazdem siewnika sprawdź przede wszystkim następujące warunki:
- Gleba na głębokości umieszczenia nasion ma temperaturę co najmniej 3°C.
- Wierzchnia warstwa jest dostatecznie wilgotna, ale nie rozmazuje się pod kołami i narzędziami.
- Powierzchnia pola jest wyrównana, a podłoże nie tworzy zaskorupienia utrudniającego wschody.
- Prognoza nie zapowiada silnych przymrozków bezpośrednio po siewie.
- Opóźnienie nie doprowadzi do utraty wilgoci w warstwie, w której znajdą się nasiona.
Na cięższych lub wolniej obsychających stanowiskach termin może przypadać później niż wynikałoby to z kalendarza. Nie należy jednak czekać na wyraźne ocieplenie, ponieważ łubin szybko traci przewagę wynikającą z wczesnego dostępu do wilgoci.
Głębokość siewu i obsada według gatunku
Głębokość trzeba dopasować do wielkości nasion i rodzaju gleby. Łubin żółty oraz wąskolistny mają mniejsze nasiona, natomiast łubin biały wymaga zwykle nieco głębszego umieszczenia w glebie.
| Gatunek łubinu | Głębokość siewu (cm) | Zalecana obsada (szt./m²) |
|---|---|---|
| Łubin żółty | 3–3,5 | 90–120 |
| Łubin wąskolistny | 2,5–4 | 90–130 |
| Łubin biały | 4–5 | 70–100 |
Niższą obsadę stosuje się zwykle przy odmianach tradycyjnych i szerszych międzyrzędziach, ponieważ rośliny silniej się rozgałęziają. Odmiany samokończące wymagają na ogół większej liczby roślin na metrze kwadratowym. Normę wysiewu w kilogramach na hektar oblicza się na podstawie planowanej obsady, MTN, zdolności kiełkowania i czystości nasion.
Po siewie gleba powinna być dobrze skonsolidowana. Nasion łubinu nie należy umieszczać w głębokiej, luźnej warstwie bez jej wcześniejszego dociśnięcia, ponieważ mogą osunąć się niżej, a wschody będą opóźnione i nierówne.
Na jakie elementy agrotechniki zwrócić uwagę?
Łubin najlepiej wysiewać po zbożach, zachowując przerwę w uprawie tego gatunku na tym samym polu. Ze względów sanitarnych nie zaleca się stanowisk po ziemniakach i kukurydzy, szczególnie tam, gdzie występuje presja chorób takich jak antraknoza. Nasiona powinny być zaprawione fungicydem oraz szczepionką bakteryjną, jeśli wymaga tego technologia i zalecenia dla materiału siewnego.
Nie należy stosować wysokich dawek azotu mineralnego, obornika ani gnojowicy bez wyraźnego uzasadnienia zasobnością stanowiska. Nadmiar azotu może ograniczać rozwój bakterii brodawkowych. Przy ustalaniu normy wysiewu uwzględnij także MTN konkretnej partii nasion, ponieważ łubin biały ma znacznie większe nasiona niż żółty i wąskolistny.
